Eén nadeel dat bijna alle fotografen delen


Als fotografen hebben we allemaal onze sterke en zwakke punten. Maar er is één nadeel dat bijna elke fotograaf gemeen heeft.

Ik ben zowel een fotograaf als een regisseur/cinematograaf. Daarom zijn mijn artikelen soms verdeeld tussen de twee disciplines. Maar een analogie die ik de laatste tijd graag gebruik is de verwijzing naar filmmaken als een teamsport. Ondanks het feit dat het grote publiek de namen van de sterren van een film en vaak ook die van de meest prominente regisseurs uit het hoofd kent, zijn films toch vooral het resultaat van samenwerking. Dus hoewel het heel goed mogelijk is om een hele film in je eentje te maken. Ik heb het gedaan. Het is ook geen geheim dat hoe meer middelen (d.w.z. mensen) je hebt om uit te putten, hoe beter het eindresultaat doorgaans is.

Als commercieel fotograaf werk ik ook in een teamomgeving. Ja, ik leid de set. Maar er zijn ook een heleboel getalenteerde assistenten, stylisten, visagisten en dergelijke die allemaal samen bijdragen aan het uiteindelijke beeld. Maar, natuurlijk, niet alle foto’s vereisen zulke grote teams. Fotografie is in veel gevallen een solo-act. Zelfs als je vaak een team samenstelt, betekent het sporadische freelance karakter van het beroep vaak dat de gezichten van die teamleden van voorbijgaande aard kunnen zijn, waarbij jouw eigen gezicht de enige constante is. Werken als fotograaf kan, kortom, een eenzaam beroep zijn.

Niet dat ik klaag. Ik ben een geboren introvert en ik twijfel er niet aan dat een van de dingen die me in de fotografie hebben aangetrokken, is dat het een kunstvorm is die ik helemaal alleen kan beoefenen. Ik werk graag samen met mijn filmteam. Maar er is iets te zeggen voor een activiteit die kan worden gedaan zonder dat je op iemand anders bent aangewezen. Je kunt nu letterlijk naar buiten lopen en kunst maken in 1/8000 van een seconde. Je hoeft geen toestemming te vragen. Je hoeft geen volledige productie te organiseren. Je pakt gewoon een camera en gaat. Het past goed bij mij als een onderbreking van mijn grootschaliger werk waar planning en productie essentieel zijn.

Maar omdat veel van mijn werk, zowel stilstaand als bewegend, de medewerking van meerdere belanghebbenden vereist, is het natuurlijk in mijn eigen belang om een voortdurend groeiende lijst van mede-samenzweerders bij te houden met wie ik graag samenwerk en die ik in de toekomst bij projecten zou willen betrekken. Nu ik dit al zoveel jaren doe, is die lijst exponentieel gegroeid. Toch is er een categorie creatieven die altijd lijkt te ontbreken op mijn lijst.

Als je fotografie als beroep hebt, verwacht je natuurlijk dat het overgrote deel van de binnenkomende e-mails die je ontvangt, gaat over opdrachten die je zelf uitvoert. Maar zo nu en dan zullen potentiële klanten op zoek zijn naar een type fotografie dat je gewoon niet uitvoert (of op een locatie waar het onpraktisch voor je is om naartoe te reizen). Je kunt besluiten om het toch te doen. Of, zoals ik, zul je vaak zulke opdrachten afslaan omdat het niet het product is dat je aanbiedt. Geen wrok. Geen kwaad, geen fout. Er kan niet van je worden verwacht dat je alles doet, dus wens je de klant een geweldige fotosessie en ga je verder met de rest van je dag.

Als je dat doet, krijg je vaak een wedervraag. “Wel, zijn er fotografen die je kan aanbevelen?” Het is deze vraag die ik altijd het moeilijkst te beantwoorden vind.

Natuurlijk ken ik veel werk van andere fotografen. Misschien ken ik zelfs wel iemand in een bepaald vakgebied of op een bepaalde locatie die geweldig zou kunnen zijn. Maar omdat ik die fotograaf meestal nog nooit persoonlijk heb ontmoet, is het onmogelijk om te weten hoe ze op de set zijn. Zijn ze professioneel? Zou hun persoonlijkheid passen bij de persoon die de aanbeveling wil? Wat is hun werkwijze? Dit zouden allemaal belangrijke vragen kunnen zijn. En ik heb geen enkele manier om de antwoorden te weten.

Ik kan make-up artiesten aanbevelen. Ik kan stylisten aanbevelen. Ik kan assistenten aanbevelen. Ik heb persoonlijk met hen gewerkt. Maar, als het aankomt op het aanbevelen van andere fotografen kan het een grotere uitdaging zijn. Niet omdat ik geen zaken door wil geven. Maar omdat we als fotografen zelden uit de eerste hand ervaring hebben met het werken met andere fotografen op de set.

Een set kan meerdere assistenten hebben, meerdere setbouwers, meerdere garderobe assistenten. Maar, in de meeste fotografische genres, zal een set niet meerdere fotografen hebben. Hoewel dit 100% praktisch is, omdat er in de meeste gevallen weinig behoefte is aan meerdere fotografen op dezelfde set, betekent het wel dat wij, als fotografen, niet vaak de kans krijgen om elkaar in actie te zien. Ik heb goede connecties in de fotogemeenschap en ik zou niet eens het aantal fotografen durven tellen die ik als vrienden of collega’s beschouw. Maar vrijwel nooit heb ik op de set contact met ze gehad.

Dit is enigszins triest. Niet alleen omdat het het moeilijker maakt om andere artiesten aan te bevelen. Maar omdat wij, als fotografen, vaak het voordeel verliezen van gedeelde informatie. Als je boekhouder bent bij een accountantskantoor en je werkt in een team van andere boekhouders, dan kan iemand die een nieuwe vaardigheid leert, die doorgeven aan anderen. Omgekeerd vindt de meeste artistieke groei plaats op onze eigen individuele eilanden. Zakelijk leren gebeurt meestal op onze eigen computers. Er is geen “waterkoeler”, bij wijze van spreken, waar we elkaar in actie kunnen zien. Natuurlijk kunnen we elkaars video’s van achter de schermen bekijken op YouTube of informatie uitwisselen op forums. Maar live en persoonlijk op de eerste rij zitten bij het proces van een ander is moeilijk te krijgen.

Wat me hierover aan het denken zette, was een recente opname die ik deed als cinematograaf. Bij het overgrote deel van mijn werk ben ik ofwel fotograaf en regisseur/DP, ofwel ben ik ofwel de solo fotograaf ofwel de solo regisseur/DP bij een niet-geïntegreerde campagne. In het geval van deze specifieke shoot, door een reeks willekeurige omstandigheden, vond ik mezelf in wezen video te grijpen naast de fotoshoot van een andere fotograaf. Terwijl de dag zich ontvouwde, viel het me op hoe lang het geleden was dat ik op de set van een andere fotograaf was geweest. Het is meer dan tien jaar geleden dat ik voor het laatst heb geassisteerd, dus het was een vreemde ervaring om plotseling een andere fotograaf in actie te zien.

Maar het was ook een waardevolle ervaring. Ik zal niet in detail treden over deze specifieke shoot, want wat op de set gebeurt, blijft op de set. Zeker als we het over de set van iemand anders hebben. Maar ik vond de ervaring een leerzaam moment om verschillende redenen. Ten eerste gaf het me de kans om te zien hoe de fotograaf zijn set runde. Dramatisch anders dan hoe ik mijn set draai. Niet goed of slecht. Gewoon anders. Ik kreeg de kans om hem te zien interageren met de klant. Ik kreeg de kans om hem te zien omgaan met het talent. Nogmaals, anders dan hoe ik de toon zet op mijn sets. Niet beter, niet slechter.

Wat waardevol was aan het zien van een andere fotograaf in actie, was dat je tips kon oppikken over hoe je bepaalde dingen beter zou kunnen doen, terwijl je ook je overtuigingen op andere gebieden kon versterken. Zonder zelf enige verantwoordelijkheid te dragen voor het maken van de stills, gaf het me de gelegenheid om zijn proces vanuit een objectiever standpunt te observeren om te zien wat effectief was en wat niet. Deze kennis kan ik dan gebruiken om mijn eigen proces nog eens onder de loep te nemen om te zien waar er ruimte is voor verbetering.

Zoals ik al zei, situaties waarin ik op een set zit waar ik niet volledig verantwoordelijk voor ben, zijn zeldzaam. Maar ik waardeerde de kans om een last van mijn schouders te nemen en iemand anders te zien werken. Het deed me denken aan het voordeel om vroeg in je carrière te assisteren. Als assistent sta je misschien niet met je eigen naam op de affiche, maar je krijgt wel een plaats op de eerste rij om te zien hoe een grote verscheidenheid aan fotografen hun vak aanpakt. Dit zijn lessen die je kunt meenemen in je eigen carrière als je degene achter de camera wordt. Het herinnert me ook aan de waarde van mijn betrokkenheid bij groepen als American Photographic Artists, een handelsorganisatie die is opgezet om de commerciële fotografiegemeenschap te ondersteunen. En andere soortgelijke organisaties, die kunstenaars samenbrengen om te netwerken en kennis te delen.

Het is jammer dat we niet zoveel kansen krijgen om elkaars werk te zien als we zelf eenmaal de naam op de factuur zijn geworden. Maar één ding is zeker. Hoe meer kansen we als fotografen krijgen om van elkaar te leren en samen te groeien, hoe beter we allemaal kunnen worden.