8 manieren waarop storytelling uw foto’s en video’s kan verbeteren


Fotografie en filmmaken maakten niet altijd deel uit van Kane Andrade’s carrièrepad. De geboren San Francisco Bay Area en Adobe Lightroom Ambassadeur was oorspronkelijk geïnteresseerd in animatie voordat hij in het leger ging. Die militaire ervaring zou uiteindelijk de loop van zijn leven veranderen en het vuur ontsteken dat hem inspireerde om de zelden gehoorde verhalen van mensen in zijn gemeenschap te vertellen.


Volledige openheid van zaken: Dit artikel werd u aangeboden door Adobe


Kane Andrade werd in de Verenigde Staten geboren uit ouders die uit Zuid-Amerika waren geëmigreerd. Hij ontdekte zijn passie voor kunst op jonge leeftijd door te tekenen en foto’s te maken met een kleine Kodak-camera. Andrade dacht echter dat een carrière als kunstenaar nooit een optie was. Zijn vader versterkte dat gevoel voortdurend en zei dat een kunstenaar, in tegenstelling tot een arts of een advocaat, geen beroep was dat een fatsoenlijk inkomen zou opleveren.

Na de middelbare school ging Andrade in het leger om zijn studie te kunnen betalen. Toen zijn vijfjarige militaire ervaring ten einde liep, schreef Andrade zich in voor animatielessen, omdat hij dacht dat het vak genoeg zou kunnen betalen om zijn ouders trots te maken en tegelijkertijd zijn passie voor kunst te voeden.

“Hoe meer ik me verdiepte in animatie op school, hoe meer ik me gedwongen voelde om de camera te pakken,” zegt Andrade. “Ik kan niet uitleggen waarom. Ik denk dat mijn creativiteit werd aangestoken door de animatie, maar mijn hart riep me om te animeren met een camera in plaats van een potlood. Ik merkte dat andere fotografen op Instagram hun brood leken te verdienen met fotografie en reizen, dus besloot ik te proberen wat ik kon laten gebeuren. Ik dacht dat ik jong genoeg was dat als ik faalde, ik genoeg tijd had om terug te vallen op Plan B. Na er vijf jaar in gedobberd te hebben, kon ik eindelijk de stem van mijn vader in mijn hoofd die me vertelde dat kunstenaars geen goed geld konden verdienen van me afschudden en sprong ik er fulltime in.”

Andrade’s reis als transman naar waar hij nu is, was nooit gemakkelijk en als actief lid van het Amerikaanse leger maakte die reis vaak nog uitdagender. Omdat hij het moeilijk vond om collega’s te vinden die in hetzelfde schuitje zaten, begon Andrade met zichzelf in contact te komen door de kunst van het zelf vertellen.

“Tijdens mijn overgang voelde ik me vaak alleen,” zegt Andrade. “Ik wist dat deze tijd een van de belangrijkste zou zijn die ik ooit in mijn leven zou meemaken, dus begon ik de fysieke en emotionele veranderingen die ik doormaakte te documenteren met fotografie. Ik wilde het verhaal vertellen van de reis die ik maakte, zelfs als de enige kijker van dat verhaal uiteindelijk ikzelf zou zijn. Ik dacht bij mezelf, ‘Niemand kan jouw verhaal beter vertellen dan jij, dus kun je het net zo goed vertellen.’ En dat heb ik gedaan.”

In de loop van Andrade’s korte carrière heeft de kunstenaar zich meer gericht op het vertellen van verhalen dan op een eenmalige Instagramfoto.

“Verhalen vertellen is niet alleen therapeutisch,” zegt hij, “maar ook een geweldige manier om kijkers te onderwijzen over een leven dat ze misschien niet kennen.”

Andrade deelt met PetaPixel de lessen die hem hebben geholpen een betere verteller te worden, die op hun beurt niet alleen zijn zelfgroei hebben geholpen, maar ook de gemeenschap die hij koestert.

Denk na over het verhaal dat je wilt vertellen en hoe je het wilt vertellen.

Andrade is ervan overtuigd dat de beste manier om je storytelling te verbeteren is om contact te maken met jezelf. Of het nu je eigen verhaal is of verhalen die betekenis voor je hebben, hij zegt dat de beste verhalen die je kunt vertellen die zijn waar je echt gepassioneerd over bent.

“Het verhaal dat ik het beste wist te vertellen was mijn eigen verhaal,” zegt Andrade. “En de verhalen die ik bijna net zo goed weet te vertellen, zijn de verhalen waar ik me het meest toe kan verhouden. Als ik mijn eigen verhaal vertel, weet ik hoe ik de sfeer moet neerzetten die ik voel. Dat kan met verschillende soorten licht, instellingen en hoeken die verschillende emoties kunnen overbrengen. Ik gebruik meer schaduwrijke kaders om verdriet of verwarring over te brengen, of heldere en kleurrijke kaders om een krachtige en opgewekte stemming over te brengen.”

Andrade legt uit hoe zijn liefde voor het gebruik van kleuren in zijn verhalen is ontstaan.

“Ik ben kleurenblind, dus veel van de wereld ziet er voor mij uit als een RAW-foto. Onverzadigd is de beste manier om het te zeggen. Ik studeerde kleurtheorie, wat me echt hielp begrijpen hoe kleuren kunnen beïnvloeden hoe iemand zich voelt. Daardoor realiseerde ik me dat het toevoegen van bepaalde kleuren in mijn fotografie, ook al zie ik ze misschien anders dan de meeste mensen, niet alleen mijn stemming kan beïnvloeden wanneer ik de foto’s maak en bewerk, maar ook die van de kijker wanneer ik ze post.”

Het gebruik van kleur in Andrade’s verhalen komt niet altijd ter plaatse. Vaak komt het harde werk om de stemming die hij wil uitdrukken over te brengen pas als hij zijn foto’s bewerkt in Adobe Photoshop Lightroom.

“Ik speel graag met kleuren bij het bewerken van mijn foto’s in Lightroom, omdat ik geen kleuren kan zien zoals de meeste mensen,” legt Andrade uit. “Ik verwerk vaak wat ik wel zie, zodat ik veel groenen een meer gele of bruine tint geef. Bewerken is misschien wel mijn favoriete onderdeel van het vertelproces, omdat ik het gevoel heb dat de manier waarop ik zie niet erg opwindend is. Dus als ik mijn foto’s bewerk, raak ik geïnspireerd omdat het eindproduct is hoe ik het echte leven zou willen zien, maar het komt er gewoon niet zo uit.”

Enkele van Andrade’s meest boeiende posts op Instagram zijn korte video’s die laten zien hoe hij zijn foto’s bewerkt in Lightroom.

“Mijn kijkers vinden het erg leuk om een kijkje te krijgen in mijn bewerkingsproces. Ik hou echt van het maken van die voor en na posts omdat het echt kan laten zien hoe ik kleuren waarneem en hoe ik door uren werk precies de juiste noot van levendige emotie kan raken.”

Voor Andrade komt het gebruik van felle kleuren niet alleen voort uit zijn huidige gevoelens, maar ook uit zijn wensen voor de toekomst.

“De reden dat ik mijn werk zo kleurrijk maak en het leven op zo’n heldere manier weergeef, is eigenlijk omdat er veel pijn in mijn leven is geweest. Van mijn tijd in het leger, als transman en als kleurling, heb ik veel uitdagingen meegemaakt. En met mijn fotografie wil ik ook mijn wensen en verlangens voor mijn toekomst uitdrukken. Ik wil dat mijn toekomst altijd helder en vol kleur is, dus die hoop breng ik graag over in mijn kunstwerken.”

Andrade richt zich graag op de positieve aspecten van zijn verhalen, zelfs als het verhaalonderwerp moeilijkheden heeft gekend.

“Er was een shoot die ik deed met een groep queer mensen voor een Pride campagne. Als ik mijn gemeenschap fotografeer, probeer ik deze verhalen meestal vrolijk te laten voelen, ook al is er misschien pijn in ons verleden. Ik vertel graag verhalen met behulp van rekwisieten, dus we hadden ballonnen en bellen. Voor mij helpt dit om te laten zien hoe trots we zijn als gemeenschap, ondanks de uitdagingen die we zijn aangegaan.

“Ik denk dat het essentieel is om een ‘gevoel’ over te brengen wanneer je je verhalen vertelt,” vervolgt hij. “Zelfs als dat gevoel verdrietig of uitdagend kan zijn. Er is geen formule om te bepalen welke invalshoek je in je verhalen moet kiezen. Het moet allemaal komen uit je hart en hoe je het verhaal waarneemt. Voor mij worden de verhalen in mijn gemeenschap gezien door de lens van feest, dus probeer ik dat gevoel over te brengen op mijn publiek met behulp van levendige kleuren, helder licht en leuke rekwisieten.”

Observeer hoe anderen verhalen vertellen en bestudeer de manier waarop ze je aandacht trekken.

Andrade vindt dat de beste manier om te leren over storytelling is door de stijlen van andere vertellers zorgvuldig te ontcijferen. Ook al is er een enorme hoeveelheid educatieve content beschikbaar op het internet, zegt hij dat Instagram nog steeds de plek is waar hij leert hoe hij zijn storytelling kan verbeteren.

“Ik vind het gewoon geweldig om te zien hoe deze meesters hun verhalen vertellen in dit kleine verticale vakje op een apparaat dat in je zak past,” beschrijft Andrade. “Een grote inspiratiebron voor mij is Garret King, de man die bekend staat als Shortstache op Instagram. Ik kijk graag naar wat hij doet. Hij hoeft niet eens veel te zeggen. Zijn foto’s en video’s vertellen voor mij zo’n dynamisch verhaal. Ik neem wat ik leer door te kijken hoe hij verhalen vertelt op Instagram, en ik verdraai het een beetje om het mezelf eigen te maken. Ik heb geleerd hoe ik kleur effectiever kan gebruiken om een verhaal te vertellen door Jordan Taylor Wright. Hij deed zulke mooie dingen met kleur, en ik voelde me echt aangetrokken tot de manier waarop kleur kan helpen om een verhaal te vertellen. Op dezelfde manier gebruikte ik de lessen die ik interpreteerde door naar hem te kijken en maakte ik daar mijn eigen kleurrijke stijl van.”

“Net zoals kunst subjectief is, is verhalen vertellen dat ook. Dus de ene stijl resoneert misschien niet met jou, maar wel met mij,” vervolgt hij. “Het is belangrijk om je eigen stijl te ontwikkelen op basis van de vertellers door wie je geïnspireerd bent. Waarom zou je proberen je eigen stijl te ontwikkelen op basis van iemand die je niet per se inspirerend vindt? Als je niet overdreven geïnspireerd bent door hen of hun stijl en je probeert die na te maken, hoe kunnen je eigen verhalen je dan op hun beurt inspireren?”

Leer een verscheidenheid aan beelden te gebruiken

Omdat Instagram voor Andrade de plaats bij uitstek is om verhalen te vertellen, denkt hij vaak na over de manier waarop hij het verhaal op het sociale mediaplatform zal vertellen voordat hij het daadwerkelijk vastlegt. Dit houdt in dat hij foto’s maakt die er dynamischer uitzien in de verticale en vierkante stand van Instagram, dat hij mogelijkheden voor gesplitste beelden ziet en dat hij de bewerkingsstijl voor ogen houdt terwijl hij de scène voor zich bekijkt.

“Vaak ligt het verhaal op plaatsen buiten het hoofdonderwerp,” stelt Andrade. “Soms zijn de omringende pixels net zo belangrijk voor het bredere verhaal als het onderwerp zelf. En details worden steeds meer een onderdeel van mijn storytelling. Ik leerde dit toen ik een campagne deed waarbij iemand in een auto zat. Ik was zo hyper gefocust op het fotograferen van de persoon in de auto, dat ik de secundaire zaken over het hoofd zag die echt bijdroegen aan het algemene verhaal dat we met de foto’s wilden vertellen. Toen ik mijn foto’s bekeek, realiseerde ik me dat ik een beter algemeen verhaal had kunnen vertellen met enkele echt dynamische detailfoto’s. En die les is me tot op de dag van vandaag bijgebleven.”

Andrade zegt dat, net zo belangrijk als de details zijn, het neerzetten van de scène bij de opening en het oproepen van emotie aan het eind net zo belangrijk is.

“In eerste instantie wil je een beeld hebben dat de kijker echt aantrekt. Van daaruit heb je veel speelruimte om in het hypothetische onkruid te duiken en te spelen met details en portretten die de kijker door het verhaal leiden. Uiteindelijk moet het laatste beeld de kijker ofwel naar meer laten verlangen, ofwel voor langere tijd naar die foto laten staren en zijn fantasie de vrije loop laten.”

Omarm het gebruik van video in uw verhalen

Hoewel de creatieve wereld verdeeld is over de overstap van Instagram naar video, zegt Andrade dat het fotografen kan helpen om te leren hoe ze nog meer beschrijvende verhalen kunnen maken die soms niet mogelijk zijn met alleen foto’s.

“Ik maakte vroeger alleen foto’s en dacht nooit echt na over het vertellen van verhalen via bewegende beelden. Tijdens mijn overgang nam ik foto’s van mezelf terwijl mijn lichaam veranderde. Ik postte ze niet echt. Ik deed het meer om het verhaal van mijn overgang te documenteren, zodat ik erop kon terugkijken. Toen ik echt het verschil begon te merken door de foto’s die ik nam, merkte ik ook dat mijn stem veranderde. Dit deed de lamp in mijn hoofd branden, en ik besefte dat ik een heel belangrijk deel van mijn overgangsverhaal miste. Ik hield ook schriftelijke dagboeken bij, die dieper ingingen op mijn gedachten en gevoelens tijdens mijn overgang. Ik besloot over die gevoelens te praten via persoonlijke videodagboeken, omdat de foto’s niet goed weergaven wat ik op dat moment doormaakte. Hoe vaker ik het deed, hoe meer ik mijn liefde voor video begon te ontdekken, en hoe krachtig het formaat kon zijn voor het verhaal van mezelf dat ik probeerde te vertellen. De videodagboeken legden perfect vast hoe ik me op dat moment voelde, wat vergeten had kunnen worden als het alleen in foto’s was vastgelegd.”

Andrade legt uit hoe het gebruik van video een laag emotie begon toe te voegen die in zijn foto’s ontbrak.

“Het is verbazingwekkend hoe effectief video is om mensen echt te laten begrijpen wat het onderwerp doormaakt. Ik denk dat het voor mensen gemakkelijker is om zich te verhouden als ze deze emotie kunnen voelen door de kunst van video.”

Video is gemakkelijker om de kijkers de verhalen te laten zien zoals je wilt dat ze gezien worden, zegt Andrade.

“Foto’s worden echt overgelaten aan de interpretatie van de kijkers, wat een geweldige manier is om hun fantasie de vrije loop te laten. Maar met video kun je het verhaal sturen, waardoor je er zeker van kunt zijn dat het verhaal dat je probeert te vertellen overkomt zoals jij dat wilt.”

En voor degenen die nog steeds sceptisch zijn over het gebruik van Instagram Reels, raadt Andrade aan om langzaam te beginnen. Gewoon een fotoverhaal plaatsen als een reel kan een sterkere impact hebben op je kijkers dan het plaatsen van de stilstaande foto’s, omdat de beweging tussen verhaalframes een dynamische laag kan toevoegen aan het totale verhaal. Bovendien zal het videozware algoritme van Instagram veel meer ogen naar je verhaal trekken dan alleen de foto’s.

Gebruik je emoties en zoek verbanden met je kunst

Andrade is een emotioneel persoon, zoals hij zelf trots zegt. In de loop der jaren heeft hij geleerd zich op zijn gemak te voelen om zijn emotionele kant met zijn kijkers te delen, wat volgens hem in het begin beangstigend was. Na verloop van tijd merkte hij echter niet alleen een sterkere band met zijn kijkers, maar voelde hij zich ook meer geïnspireerd om de verhalen te delen die hem dreven. Dit hielp Andrade zijn tijd en aandacht te richten op de verhalen die hem persoonlijk raakten.

“Ik begon te merken dat ik de emotie niet voelde door mijn landschapswerk, dus mijn creativiteit begon te verschuiven naar portretten en de verhalen van mensen, vooral die in mijn gemeenschap,” legt hij uit. “Ik denk dat het echt belangrijk is om verbonden te zijn met je emoties en niet te proberen creativiteit te forceren. Als ik nu zou proberen een constante verbinding met landschapsfotografie af te dwingen, zou dat me alleen maar ontmoedigen en mijn inspiratie voor alle vormen van verhalen vertellen verliezen. Dus in plaats van te proberen het te forceren, luister ik gewoon naar mijn emoties en gevoelens die me leiden naar de verbinding die me geïnspireerd en creatief houdt. Ik denk dat dit zo essentieel is voor iedereen in ons vakgebied. Als je hart niet ligt bij de vorm van kunst die je deelt, denk ik dat je publiek dat altijd zal oppikken.”

Andrade beschrijft hoe hij niet vaak veel gemeen heeft met de typische reis- en landschapsfotograaf, wat het voor hem moeilijk maakt om die persoonlijke connecties te vinden die zijn passie voor landschapsfotografie weer zouden kunnen aanwakkeren.

“Ik hou echt van mensen, dus het beleven van die zeldzame creatieve momenten met de mensen met wie ik een band heb, zou mijn fotografie bijzonder en inspirerend maken, gevoelens die ik niet kreeg door in mijn eentje landschappen te fotograferen. Deze ontwikkeling hielp me te beseffen dat mijn storytelling op dit moment meer nut heeft binnen mijn gemeenschap. Natuurlijk kan dat veranderen naarmate ik me verder ontwikkel, maar het is belangrijk om gewoon je hart te volgen als leidraad voor je creativiteit. Ik wil de verhalen vertellen omdat ik ze voel. Onze tijd is beperkt, dus het is essentieel om die te richten op wat je echt gelukkig maakt.”

Bijschriften kunnen een belangrijke rol spelen

In de hedendaagse wereld die gericht is op visuals, is het vaak gemakkelijk om de dwingende aard van verhalen vertellen via woorden over het hoofd te zien. Woorden zijn echter vaak de meest effectieve manier om contact te maken met uw publiek en de betrokkenheid bij uw berichten te stimuleren. Terwijl typen makkelijk is, zegt Andrade dat het moeilijker is om de verhalen te vinden die je inspireren om over je ervaringen te schrijven.

“Terug naar mijn weifelende band met landschappen, ik kon nooit echt de woorden vinden om te zeggen wanneer ik mijn landschapsfoto’s zou posten,” legt hij uit. “Ik hou van het buitenleven, de frisse lucht en de schoonheid, maar door die verbroken band was het voor mij moeilijk om de geschreven woorden te formuleren die volgens mij zo nuttig kunnen zijn bij je visuele verhalen.”

“Maar toen ik de verhalen begon te vinden waar ik meer passie voor had, werden mijn bijschriften als een dagboek,” vervolgt Andrade. “Ik merkte hoe behulpzaam dat was voor mijn inspiratie en creativiteit, en het leek erop dat mensen meer reageerden op de verhalen die ik probeerde te vertellen. Doordat ik me kon concentreren op de verhalen waar ik gepassioneerd over was, gingen de sluizen open en begonnen de woorden naar buiten te komen, waardoor ik een overtuigender verteller werd.”

“Het kan moeilijk zijn om je op deze manier open te stellen, maar ik denk dat klein beginnen je kan helpen om je langzaam meer vertrouwd te maken met echt ‘praten’ tegen je publiek, in plaats van alleen de beelden voor je te laten spreken. Je hoeft geen romans te schrijven, maar schrijf bijschriften die je bedoelingen, emoties en betekenis overbrengen. Ik denk dat dit de formule is waardoor mensen zich echt met jou en je verhalen kunnen verbinden.”

Oefenen, ook al zal het je niet perfect maken

Repeterende handelingen, zoals dag na dag naar buiten gaan om zonsopgang te fotograferen, hebben duidelijke voordelen. Fotografen kunnen de ins en outs van hun camera leren, hun oog trainen om meer intrigerende composities te zien, en leren hoe ze zich moeten aanpassen aan verschillende lichtsituaties. Oefening is essentieel voor alle op vaardigheden gebaseerde hobby’s, en fotografie is niet anders.

Andrade benadrukt het belang om niet alleen de technische aspecten van fotografie te oefenen, maar ook de emotiegedreven aspecten van storytelling.

“Het vertellen van verhalen via foto’s en video kan soms frustrerend zijn,” geeft hij toe. “In de eerste jaren van mijn visuele verhalen vertellen waren er veel momenten dat ik dacht dat ik nooit beter zou worden. Maar al die keren dat ik naar buiten ging en mezelf dwong om… iets me op de lange termijn heeft getraind, ook al zag ik niet direct resultaat. Ik denk dat het zo cruciaal is om niet alleen storytelling te oefenen, maar ook geduld te oefenen. Alles wat je doet, elke les die je jezelf leert, zal effect hebben op je toekomstige verhalen, ook al is dat op dat moment moeilijk te zien.”

“Het oefenen van je storytelling zal je ook helpen te identificeren met welke verhalen je je verbindt. Als ik door de jaren heen niet voortdurend al die zonsopgangs- en zonsondergangsfoto’s had gemaakt, zou mijn geest misschien nog steeds vastzitten in die cyclus van hoe je landschappen moet ‘beheersen’. In plaats daarvan heeft al dat oefenen me laten zien dat ik echt van het vertellen van intiemere verhalen van mensen houd. De ontelbare uren oefening brachten me waar ik moest zijn. Ik leerde niet alleen betere foto’s te maken, maar ik trainde ook mijn creatieve geest om vast te stellen wat me echt inspireerde.”

Onthoud de verhalen waar je trots op bent

Tot slot zegt Andrade dat het altijd in gedachten houden van de verhalen die het meest voor je betekenden, je kan leiden op je verhalenreis.

“De twee verhalen waar ik het meest trots op ben, zijn heel verschillend in de emotie die ze oproepen,” zegt hij. “Het eerste is mijn eigen verhaal over mijn overgang. Het is iets waar ik zo trots op ben en blij dat ik het gedaan heb. Voor mij is het heel therapeutisch dat ik mezelf kan herinneren aan waar ik was en waar ik nu ben. Maar ik denk dat het ook een geweldige manier kan zijn om mensen voor te lichten over de reis die ikzelf en anderen in mijn gemeenschap hebben afgelegd.”

“Het tweede verhaal waar ik het meest trots op ben is echter veel hartverscheurender. Op de universiteit kreeg ik een vage opdracht om ‘een verhaal te vertellen’. Ik dacht meteen terug aan mijn ervaring in het leger en een vriend die ik had gemaakt. Ik besloot het verhaal te vertellen van militaire gezinnen en de tragedie die ze vaak meemaken. Mijn vriendin had haar man verloren, en ze had het erg moeilijk om dat te accepteren. Vaak staarde ze naar de voordeur, terwijl ze echt geloofde dat hij op weg naar huis was. Ik probeerde de rauwe momenten vast te leggen. De pijn die ze doormaakte. Ze dacht dat het therapeutisch voor haar zou zijn, en ik hoop echt dat het dat was. Het was erg versterkend voor haar, maar het was een erg triest verhaal om te vertellen.”

De lessen die hij uit die verhalen leerde, brachten Andrade ertoe om in samenwerking met Adobe een plan te ontwikkelen om het leven en de ervaringen van mede-transveteranen te documenteren, iets waarmee hij zich diep verbonden voelt.

“Toen ik aan dit project begon te werken, was ik verbaasd hoe elke transveteraan een heel ander verhaal te vertellen had,” beschrijft hij. “Ook al maken we allemaal hetzelfde mee, de manier waarop het ons en de mensen om ons heen beïnvloedt is heel verschillend van onderwerp tot onderwerp, vooral toen we in actieve dienst waren in het leger. Soms is het triest, soms is het spannend. Maar wat ik echt geleerd heb van dit project is dat het vertellen van verhalen een krachtig instrument kan zijn. Het vertellen van deze verhalen heeft me persoonlijk geholpen, omdat ze me hebben geholpen mijn emoties te verwerken rond mijn eigen ervaring als transveteraan, terwijl ze me ook dieper hebben verbonden binnen deze kleine gemeenschap.”

“Ook al is dit een lopend project, ik heb het gevoel dat het al nuttig is geweest voor de gemeenschap,” besluit Andrade. “Ik denk dat deze verhalen de ogen hebben geopend van velen die misschien niet bekend zijn met de ontberingen die transveteranen doormaken. Het belangrijkste is dat het vertellen van deze verhalen mijn onderwerpen mondiger heeft gemaakt. Het is vaak niet gemakkelijk voor transveteranen om over hun eigen reis te praten, vooral niet voor een breder publiek. Hen helpen hun stem te vinden en zich hierin te vinden heeft een diepgaande invloed gehad op vele delen van hun leven. Ze voelen zich gesterkt om openlijk over hun ervaringen te praten, wat voor velen van hen therapeutisch is. Voor mij is dit waar verhalen vertellen echt om draait. Mensen helpen te leren, te genezen en zichzelf te versterken. En het begint allemaal bij jezelf.”

Meer van Kane Andrade is te vinden op zijn website en Instagram.


Full disclosure: Dit artikel werd u aangeboden door Adobe


Beeld credits: Alle foto’s door Kane Andrade.